Hasło: Abu'l Faradż

Abu'l Faradż, Grzegorz Jan Ibn al-Ibri, łac. Bar Hebraeus, ur. 1226, Melitene (ob. Malatya, wsch. Turcja), zm. 30 VII 1286, Maraghe (pn.-zach. Iran), lekarz, historyk, filozof, teolog i pisarz syryjski, biskup jakobicki; syn lekarza Aarona, nawróconego Żyda. Kształcił się w Antiochii i Trypolisie w dziedzinie retoryki, teologii, filozofii i medycyny. W wieku 19 lat rozpoczął życie pustelnicze. W 1246 konsekrowany na biskupa przez patriarchę monofizyckiego Ignacego II; był biskupem Dżuby, Lakobin, Aleppo. W 1264 wyniesiony przez patriarchę Ignacego III do godności mafriana, otrzymał władzę kośc. i świecką nad jakobitami w królestwie perskim. Autor dzieł m.in. filoz., teol., hist. oraz utworów lit.; w Menoret qudse ['świecznik świątyń'] przedstawił 12 fundamentalnych zasad Kościoła; w Awsar raze ['skarbiec tajemnic'], opierając się na dziełach Ojców Kościoła i pisarzy kośc., gł. monofizytów i nestorian, skomentował wszystkie księgi Pisma Świętego; w Ktaba dehudioe ['księga wskazań'] zebrał przepisy prawa kośc. i świeckiego; w Ktaba d'iuna ['księga gołębia'] zawarł pouczenia dla zakonników; w najbardziej znanym Hewat hekmeto ['śmietanka mądrości'] przedstawił ówczesne poglądy teol. i filozoficzne.
opony - podpórki do książek - szkolenia „miękkie”